1
دانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد زنجان، دانشگاه آزاد اسلامی، زنجان، ایران.
2
دانشیار دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی
10.22054/msil.2024.74759.1096
چکیده
ابوسعید ابوالخیر(متوفی440ق) عارف برجستۀ مکتب سکر خراسانی است که مبنای جدیدی در سلوک عرفانی خود به طور ابتکاری تدوین می‌سازد و آن، اصالت دادن به شادی و نشاط است یعنی در طراحی عرفان نظری و عملی خود از هستی شناسی آغاز می‌کند که حضور حق جایی برای غیر نگذاشته است و در چنین حضوری غیر از شادی و شادمانی سزاوار نخواهد بود و انسان در پناه حق از شادمانی در پوست خود نخواهد گنجید و باید از همین وجد و شور، نیرویی معنوی برای تقرب به خدا ایجاد کرد. در این مقاله با روش تحلیل منطقی و با استناد به منابع اولیه موارد اثبات دیدگاه ابتکاری ابوسعید دربارۀ شادی، تحلیل و مستندسازی شده است و نتیجه گرفته می‌شود که از شادی هم می‌توان به عنوان وسیله‌ای مناسب برای سیر و سلوک عرفانی بهره گرفت و رسالت عرفان که آرامش‌بخشی و خوشبینی و امیدبخشی باشد در چنین عرفانی قابل وصول خواهد بود. ترنم شاعرانه، سماع و رقص در چنین دیدگاهی ضرورت پیدا می‌کند
آریان، حسین و افراسیاب پور، علی اکبر. (1402). جایگاه شادی و نشاط در عرفان ابوسعید ابوالخیر. عرفان پژوهی در ادبیات، 2(4)، 11–34. https://doi.org/10.22054/msil.2024.74759.1096
MLA
آریان، حسین، و افراسیاب پور، علی اکبر. "جایگاه شادی و نشاط در عرفان ابوسعید ابوالخیر"، عرفان پژوهی در ادبیات، 2، 4، 1402، 11–34. doi: 10.22054/msil.2024.74759.1096
HARVARD
آریان، حسین، و افراسیاب پور، علی اکبر. (1402). 'جایگاه شادی و نشاط در عرفان ابوسعید ابوالخیر'، عرفان پژوهی در ادبیات، 2(4), pp. 11–34. doi: 10.22054/msil.2024.74759.1096
CHICAGO
آریان، حسین و افراسیاب پور، علی اکبر، "جایگاه شادی و نشاط در عرفان ابوسعید ابوالخیر." عرفان پژوهی در ادبیات، 2 4 (1402): 11–34, doi: 10.22054/msil.2024.74759.1096
VANCOUVER
آریان حسین، افراسیاب پور علی اکبر. جایگاه شادی و نشاط در عرفان ابوسعید ابوالخیر. عرفان پژوهی. 1402;2(4):11–34. doi: 10.22054/msil.2024.74759.1096
